Dzieci „niejadki”

Dzieci, które odmawiają jedzenia określane są mianem  „niejadków”. W to bardzo ogólne pojęcie wpisują się różne zaburzenia karmienia np. dziecięca anoreksja, wybiórcze jedzenie, neofobia żywieniowa.  Zaburzenia karmienia mogą dotyczyć niemowląt i małych dzieci wymagających karmienia, tj. podawania posiłku przez rodzica lub opiekuna i odnoszą się do sytuacji gdy:

• dziecko odmawia przyjmowania pokarmu,
• jest niezdolne do jedzenia,
• lub ma trudności w jedzeniu.

Odmawianie przez dzieci jedzenia może być konsekwencją zarówno czynników organicznych (np. trudności oralno-motorycznych) jak również behawioralnych, którymi mogą być np. powielane przez rodziców błędy w sposobie żywienie dziecka.
Terapia niejadków ustalana jest w zależności od przyczyny powstawania tych zaburzeń.
Leczenie dietetyczne opiera się przede wszystkim na nauce prawidłowych zachowań żywieniowych, czasami konieczna jest  jednak również konsultacja psychologiczna lub wkroczenie z leczeniem farmakologicznym.

Każdorazowo problemy z karmieniem wymagają konsultacji medycznej w celu wykluczenia przyczyn natury anatomicznej lub chorobowej. Bardzo często pozytywny efekt przynosi uświadomienie rodzicom popełnianych błędów a następnie wprowadzenie zmian w sposobie żywienia często całej  rodziny.