BMI  (ang. Body Mass Index)

Jednym ze sposobów oceny stanu odżywienia jest oznaczenie stosunku masy ciała do wzrostu. Jest to tzw. wyznaczenie wskaźnika masy ciała (WMC), zwanego także wskaźnikiem Queteleta, lub BMI (ang. body mass index).

Wskaźnik ten oblicza się jako iloraz masy ciała (w kilogramach) przez wzrost (w metrach) podniesiony do kwadratu.

BMI = masa ciała [kg] / wzrost² [m²]

Na podstawie danych antropometrycznych i statystycznych określono idealne wartości BMI. Oznaczanie BMI jest nieinwazyjne i łatwe, dlatego jest powszechnie używane w praktyce klinicznej. Wskaźnik ten jest dokładniejszy w stosunku do mężczyzn niż do kobiet; przedziały BMI definiujące stan odżywienia nie są uzależnione od wieku.

Ponieważ  zaobserwowano, że 20% nadwaga wiąże się z narastaniem problemów zdrowotnych, dlatego wartość BMI ≥ 30 została zdefiniowana jako otyłość.
Wykazano, że średnie populacyjne idealne BMI oscyluje około 21,0 kg/m².

Klasyfikacja stanu odżywienia Światowej Organizacji Zdrowia u dorosłych w zależności od zakresów BMI (WHO, 2000).

Dużym ograniczeniem BMI jest to, iż nie uzyskuje się informacji na temat ilości tłuszczu i jego dystrybucji w organizmie oraz na temat różnicowania masy tłuszczu i masy mięśni. Dlatego też osoby bardzo umięśnione (np. kulturyści) mają takie samo BMI jak osoby z dużą zawartością tłuszczu w ciele.